Knokke Oostkust : Nieuwsbericht

04-07-2009 | Vriendschapsdag in Lissewege

We bevinden ons in het unieke kader van Lissewege, verkozen tot één van de 10 mooiste dorpen van Vlaanderen. Bij het binnenrijden hebben we het al kunnen merken dat Lissewege, met zijn kleine straatjes en huisjes, veel van zijn authenticiteit heeft bewaard. Maar deze plek werd waarschijnlijk voor het eerst tijdens de 10e eeuw bewoond, toen grote kudden schapen werden gefokt op het schorrengebied.
We kunnen aan tafel in restaurant "De Valckenaere”, een 16de eeuws pand, gelegen aan het Lisseweegs Vaartje. Onze Franstalige gids vervoegt ons al gauw: wij hebben veel Franstalige vriendinnen op bezoek en zij heeft best veel te vertellen over dit dorpje.
Van de gedekte tafel neemt de gids ons mee naar de monumentale Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingskerk. De kerk, gebouwd van 1225 tot 1275, is een voorbeeld van kustgotiek. Vooral de kerktoren springt meteen in het oog. Deze toren (zonder spits) dateert uit de tweede helft van de 13e eeuw. Dat er bovenop de toren vuur werd ontstoken om bij mist of stormweer de schepen de weg naar de haven te wijzen, is een fabeltje, de meeste daken waren in die tijd van stro gemaakt en één sintel was genoeg geweest om heel het dorp in lichterlaaie te zetten. De kerk is driebeukig en is opgetrokken in Brugse moefen (bakstenen ter plaatse in veldovens gebakken uit de polderklei). De zuilen zijn van Doornikse kalksteen (aangevoerd per boot over o.a. de Schelde om via het Lisseweegs Vaartje het dorp te bereiken). Het antwoord op de vraag hoe de 13e eeuwse O.-L-Vrouw-Bezoekingskerk van een kleine kapel uitgroeide tot een ware vroeg-gotische mastodont, veel te groot voor de zowat 300 inwoners, schuilt in de Middeleeuwen. In die tijd was Lissewege een bekend Mariabedevaartsoord en halte aan de Vlaamse kust voor pelgrims op weg naar Santiago de Compostela: de pelgrims genoten een overnachting en maaltijd in het nog altijd bestaande Sint-Jacobshuis en het Spaniënhof.
We bezoeken nu de voormalige pastorie uit 1638 waar momenteel het Bezoekerscentrum huist, met nog veel meer info over dit toch wel merkwaardig dorpje. In één van de zalen van het huis staan méér dan 110 oude beelden van patroonheiligen, een brok volksdevotie van de puurste soort en best interessant om even in rond te neuzen!
De tuin van de pastorie is meteen het gedroomde decor voor een groepsfoto.
Op naar onze volgende bezienswaardigheid. Net buiten het oude dorpscentrum staat de grootste Middeleeuwse abdijschuur van West-Europa. Het is het enige overgebleven gebouw van de Lisseweegse Cisterciënzerabdij Ter Doest uit 1275. De abdij bloeit in de 12e en 13e eeuw. Door schenkingen van de Graven van Vlaanderen en Holland groeit het grondbezit van de abdij tot zo'n 4000 ha. In de topperiode telt de abdij ongeveer 120 monniken en lekenbroeders.
Al bij het begin van de 14de eeuw neemt de bloei af. Er zijn minder roepingen en de inkomsten dalen. Ook betaalt de abdij een flinke som geld om de Vlaamse troepen te financieren in de strijd tegen Frankrijk tijdens de Gulden Sporenslag in 1302.
We vernemen ook wat meer over de handschriften van Ter Doest. In het archief van het Grootseminarie en in de Stadsbibliotheek van Brugge worden 155 handschriften van de voormalige abdij Ter Doest bewaard. Op vele van deze 13e- en 14e-eeuwse manuscripten prijken schitterende miniaturen.
Na een bevel uit Rome geeft de kerk in 1561 zélf de abdij op en komen de bezittingen van Ter Doest in handen van het pas opgerichte Bisdom Brugge.
Merkwaardig is de duiventoren bij de hoeve. De datum 1652 en een verweerde zonnewijzer prijken op de gevel. De inrijpoort van de abdijhoeve werd in de jaren 1960 omgebouwd tot een woning.
En dan is er nog de monumentale abdijschuur. Ze werd gebouwd rond 1275 en is het enige overgebleven abdijgebouw. Deze reuzeschuur is 56 m lang, 21 m breed en 17,50 m hoog. Twee rijen van elk 10 eiken pijlers dragen het unieke eiken dakgebinte. Tot voor 1711 was het dak bedekt met stro, nu met ongeveer 38.000 Boomse dakpannen. De abdijschuur werd van 2001 tot 2003 gerestaureerd door de Provincie West-Vlaanderen.
Voldaan vleien we ons neer op het zonovergoten terras van het restaurant van Hof Ter Doest. We keuvelen nog wat na bij een lekkere pannenkoek en best tevreden vervoegen we al gauw weer allemaal onze eigen wegen, sommigen met een ommetoertje “to go and see the sea”.

Verslag door Viviane Blancquaert

Voor een sfeerbeeld, klik op news_doc1_.doc










news_doc1_2271.doc


Terug naar het overzicht