Knokke Oostkust : Nieuwsbericht

09-08-2009 | “Naar Parijs met de fiets”: een koud kunstje voor de Club Knokke-Oostkust!

Toch maar een wekker meer zetten want de bus vertrekt al om 6 u. Praktisch is dat: je fietst naar jouw dichtstbijzijnde opstapplaats. Je eigenste stalen ros verdwijnt in de aanhangwagen. Nu nog een stop in Brugge om onze vertrouwde gids op te pikken, niemand minder dan Rudy De Nolf. Een echte Parijskenner, dat belooft! Net over de grens vertelt hij ons met zijn gekende warme en wijsklinkende stem - hij heeft de Soroptimisten al een paar keer weten te boeien - enkele wetenswaardigheden over onze Franse buren. We genieten ondertussen op de bus van koffie en croissant.
Dichter bij Parijs wordt het even ernstiger: “goede afspraken maken goede vrienden” want met een variant 35-koppig gezelschap, gaande van beneden de 10 tot voorbij de 60 jaar, moeten we in groep behouden doorheen Parijs zien te fietsen. We starten in La Villette met deze team-spirit-gedachte en ondervinden al gauw hoe leuk het is eens te fietsen langs de Seine. Gelukkig is het augustus en zowat al wie het zich kan veroorloven heeft de stad verlaten. Ook zijn op zon- en feestdagen bepaalde wegen, o.a. de kaden langs de Seine, verboden terrein voor auto’s. Voetgangers, fietsers en skaters krijgen er vrij spel en ons eigen goed gevoel merk je ook bij de anderen die al op pad zijn. Voor zij die Parijs een beetje kennen, ons afgelegd parcours voor we onze picknick kunnen verslinden, gaat als volgt: Canal de l’Ourcq, Bassin de la Villette, Canal Saint-Martin, Boulevard Jules Ferry, Boulevard Richard Lenoir (waar Maigret ‘woonde’), Place de la Bastille, Port de Plaisance Paris Arsenal. Dan naar de rive gauche over de pont d’Austerlitz. Vervolgens de hele rive gauche met een lusje over het Ile de la Cité (Notre-Dame), verder tot aan de Pont des Invalides.
De mooie tuinen van het Musée Rodin vormen het kader voor onze zeer gesmaakte picknickstop. Een uurtje zonder fiets doet ook deugd. Iemand blijkt een kilometerteller op de fiets te hebben en we hebben al 23 km getrapt, om nog maar te zwijgen van de ontelbare keren op en af de fiets voor de rode lichten en andere verkeersobstakels.
We hebben er weer zin in en vervolgen ons parcours via de Dôme des Invalides, Ecole militaire, Champ de Mars (Tour Eiffel) terug naar de Seine langs het Musée Quai Branly. Ondertussen horen we nu en dan nog onontdekt zangtalent van eigen bodem neuriën “A Paris à vélo”: Joe Dassin wist het al voor ons dat dit een aanrader was. We doen de oversteek naar de rive droite over de pont d’Alma (lady Di !) richting Champs Elysées met onze eigenste descente van de Champs Elysées (net nog op TV met de Tour de France) tot aan Place de la Concorde. Dan gaat het Rue Royale, Boulevard des Capucines, Place de L’Opéra, Rue de la Paix, Place Vendôme, Rue Saint- Honoré en door de binnenkoer van het Louvre keren we terug naar de Seine. Onze gids twijfelt even of hij ons gaat onderdompelen in « Paris Plages » en terecht want nadien blijken de appreciaties hierover te verschillen. Toegegeven het is een aparte ervaring zich daar doorheen te laveren op een zonnige zondagnamiddag. Ik krijg zelfs een 50 pagina’s tellend programmaboekje in de hand geduwd over Paris Plages 2009 (van 20 juli tot 20 augustus). Al bij al een vindingrijke oplossing van de Mairie de Paris voor een populatie even groot als die van gans België. Het is vooral wij die verwend zijn met ons strookje echte kust. We zijn opgelucht wanneer we opnieuw kunnen doorfietsen richting Quai de Bercy, waar de bus met fietstrailer op ons wacht. De bewuste kilometerteller was ondertussen serieus aangedikt tot in de buurt van 40 km.

Kippenvelmomenten hebben we allemaal wel gehad, elk voor zich, wanneer je bv. plots terecht komt op reeds vroeger betreden paden, maar ook vanzelfsprekend als je zelf de “descente” doet op de Champs Elysées, met plots een verkeersobstakel (grote bus die het fietspad voor onze neus inneemt) en je als nietig fietsertje wat plaats moet afdwingen bij een rij Franse automobilisten die vinden dat ze voorrang hebben. Of wanneer er langs de kades van de Seine plots net een moderne symfonie weerklinkt van kletterende, losliggende straatdallen, gewoon omdat we er met onze karavaan zondagse wielertoeristen over passeren. Op zijn Frans dus en het doet ons even mijmeren aan onze fietservaringen op onze mooi aangelegde dijk.

Het is alvast geen doordeweekse zondag geworden, maar een actief beleven van een metropool, weliswaar op zijn autoluwst, nog net fietsbaar. Albion Tours kent zijn vak! Tijdens de rit terug was te merken dat onze meeste fut in Parijs was achtergebleven. Alleen de jongsten lieten nu en dan eens horen dat ze het best naar hun zin hadden, wat meteen een glimlach toverde op de gezichten van de rest.

En van de bus… terug op de fiets… goedgezind naar huis, in de donkerte van de avond.

Dank aan Marie en Fabienne. Bleek toch weer een formule te zijn voor herhaling vatbaar.

Verslag door Viviane Blancquaert

Voor een sfeerbeeld, klik op news_doc1_2275.doc:

news_doc1_2275.doc


Terug naar het overzicht